1013612_10205276896904109_2451259328238356734_n

Μία μέρα στο Auschwitz

Της Μαριλένας Παππά

Ήταν ένα πρωινό του Δεκέμβρη όταν πέρασα τις πύλες του στρατοπέδου συγκέντρωσης. Το κρύο ήταν τσουχτερό, το χιόνι είχε καλύψει το έδαφος και το Arbeit macht frei μου γελούσε ειρωνικά.

1013612_10205276896904109_2451259328238356734_n

Για μένα ήταν μία εκδρομή για να μάθω. Η ξεναγός μας κατηύθυνε στο κτίριο, στα δωμάτια, στα ντουζ, στους χώρους όπου γίνονταν «ιατρικά» πειράματα σε γυναίκες και παιδιά, στον χώρο που εκτελούνταν οι «αποστάτες», στους θαλάμους αερίων. Εκεί που οδηγούνταν με την εξής δικαιολογία:

«Τώρα θα βγάλετε τα ρούχα σας, θα αφήσετε τα πράγματά σας και θα μπείτε να κάνετε ένα ντουζάκι. Κι ύστερα θα τακτοπoιηθείτε στα δωμάτιά σας.»

Κι εκείνοι τους πίστευαν.

Μου ΄ρχόταν να κλαίω για ώρες. Κι έκλαψα. Μπροστά από τη γυάλινη βιτρίνα με τα συγκεντρωμένα τα παπούτσια όλων των ανθρώπων που αντιμετωπίστηκαν σαν κάτι κατώτερο. Μπροστά από τις χιλιάδες τούφες μαλλιών που δεν πρόλαβαν να αξιοποιηθούν στη ναζιστική/ γερμανική «βιομηχανία». «Τίποτα δεν έπρεπε να πάει χαμένο». Τα ρούχα των Εβραίων, τα αντικείμενά τους, τα παιχνίδια, τα παπούτσια, τα μαλλιά τους, η ίδια τους η υπόσταση. Όλα ήταν αξιοποιήσιμα.

13427726_10209179909556986_4701975050883552261_n

Δεν είχα όρεξη να βγάλω καμία φωτογραφία. Κάθε γωνιά του στρατοπέδου συγκέντρωσης ήταν γεμάτη από την παρανοϊκή δεινότητα του ανθρώπου στον πόνο και στο μίσος.

10929567_10205390337020041_1430684459578954298_n

Προσπάθησα να φανταστώ τους ανθρώπους που «έζησαν» εκεί. Τις οικογένειες που αιχμαλωτίστηκαν με το πρόσχημα ότι εκεί θα ζούσαν καλύτερα. Θα δούλευαν και θα ελευθερώνονταν. Κι ύστερα παρατήρησα τις χαρούμενες τοιχογραφίες παιδιών στις τουαλέτες πίσω από τα κάγκελα. Αυτή η ξεδιάντροπη κοροϊδία με έκανε να θυμώσω. Οργή.

Η ξενάγηση διήρκησε 4 ώρες και μύριζε φόβο, θάνατο και αδικία. Κι ύστερα οδηγηθήκαμε στο Birkenau. Εκεί τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Οι εγκαταστάσεις έμοιαζαν με χώρους που υποδέχονταν ζώα, έμοιαζαν με στάβλους. Τα κρεβάτια ήταν ενιαία, οι τουαλέτες ένα απέραντο πεδίο με τρύπες. Ήταν ό,τι πιο απαίσιο είχα δει.

Το Birkenau ήταν ο τελευταίος σταθμός πριν το θάνατο.

Εκεί, ανάμεσα στο τελευταίο βαγόνι που είχε μεταφέρει ανθρώπους, στον κόμπο που είχα στο στομάχι και στη θλίψη για όσα κατέγραψε η ιστορία στο παρελθόν, είδα την πιο όμορφη δύση ηλίου.

SEMC 3MP DSC

10882208_10205308147445353_760937560205973699_n

, , , , ,

One thought on “Μία μέρα στο Auschwitz

  1. I’ve been exploring for a little bit for any high quality articles or blog posts on this kind of area . Exploring in Yahoo I at last stumbled upon this web site. Reading this information So i’m happy to convey that I’ve a very good uncanny feeling I discovered exactly what I needed. I most certainly will make sure to don’t forget this website and give it a glance regularly.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *